نور آل محمد

از القاب حضرت مهدى (ع) است .

در روايات آمده است كه در آيه شريفه، والله متم نوره (1) يعنى به ولايت قائم (ع) و به ظهور آن حضرت، و در آيه واشرقت الارض به نور ربها (2) مراد، روشن شدن زمين به نور آن حضرت است. در يكى از زيارات جامعه نيز در اوصاف آن حضرت مى خوانيم: نور الانوار الذی تشرق به الارض عما قلیل روايت شده از جابر بن عبدالله انصارى كه گفت: در مسجد كوفه داخل شدم، در حالى كه اميرالمؤمنين(ع) با انگشتان مبارك خود مى نوشت و تبسم مى فرمود.

مهدويّت و موانع فراروي مصلحان از منظر قرآن

با بررسي آيات قرآن در مي‌يابيم؛ هميشه فرا روي تمام پيامبران و مصلحان موانع جدي بوده است، قرآن به عنوان آينه‌اي براي خردورزان و اهل بصيرت، نمايانگر رفتارها و عكس العمل‌هاي اصناف مختلف مخالفان، در رويارويي و...؛ و در مقابل عملكرد انبياء و مصلحان است.

مهدويت در تفسير الميزان

سير انديشه مهدويّت در بين متفكران معاصر، از بهترين راهها براي ارزيابي گستره و ابعاد اين عقيده اساسي اسلام است.

علامه طباطبايي رحمه الله علیه نويسنده تأليف گرانقدر الميزان، بدون شك از صاحبان سبك و كرسي انديشه در عصر حاضر بوده‌اند.

مقاله حاضر به بررسي اين انديشه در تفسيرالميزان پرداخته است. ابتدا روشهاي مختلف را در اين عرصه شناسايي، و سپس جايگاه نظام امامت را در آن تفسير تبيين كرده و به سنجش ارتباط مهدويّت با نظام هدايت و امامت پرداخته است. بشارت اديان به منجي و فرهنگ انتظار و بحث ظهور و ارتباط آن با رجعت و قيامت از ديگر مباحثي است كه اين نوشته به آن پرداخته است.

آيه 105 سوره انبيا

خداوند متعال به كتاب‌هاي انبيا اشاره دارد و مي‌فرمايد: در كتاب‌هاي پيامبران نوشته‌ايم كه زمين را بندگان صالح به ارث مي‌برند. البته در اين اختلاف شده كه: آيا خداوند در همه كتاب‌هاي پيامبران به اين آيه اشاره كرده است يا در بعضي از آنها؟ گروهي مي‌گويند: مراد از «زبور» همان كتاب حضرت داوود«عليه السّلام» است و مراد از «ذكر» تورات حضرت موسي«عليه السّلام».

آيه 148 سوره بقره

وَلِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيهَا فَاسْتَبِقُواْ الْخَيْرَاتِ أَيْنَ مَا تَكُونُواْ يَأْتِ بِكُمُ اللّهُ جَمِيعًا إِنَّ اللّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

و براى هر كسى قبله‏اى است كه وى روى خود را به آن [سوى‏] مى‏گرداند پس در كارهاى نيك بر يكديگر پيشى گيريد. هر كجا كه باشيد، خداوند همگى شما را [به سوى خود باز] مى‏آورد در حقيقت، خدا بر همه چيز تواناست.

امام مهدي (عج) نويد بخش پيروزي حق بر باطل

انديشة پيروزي نهايي نيروي حق و عدالت بر باطل و ستم و برپايي تمام ارزش‌هاي انساني به دست مبارک «مهدي» انديشه­اي است که همه گروه‌هاي مسلمان‏، آن را باور دارند؛ زيرا ريشه در قرآن کريم دارد؛ اما چرا نام «مهدي» در قرآن نيامده است؟ آيا اگر نام او مي­آمد، باور مردم به او عميق‌تر نمي­شد؟ براي پاسخ به اين سؤال، روش­هاي قرآن مجيد را در معرفي انسان‌هاي خوب و وارسته بيان مي‌کنيم.

قرآن كريم و فلسفه‏ى امامت

در نوشتار پيشين، ديدگاه متكلمان اسلا‌مي را درباره‌ي فلسفه‌ي امامت، بررسي كرديم. اجراي احكام و حدود اسلا‌مي، برقراري نظم و امنيت و عدالت در جامعه‌ي بشري، دفاع از كيان اسلا‌م و امت اسلا‌مي، اهداف و مسووليت‌هاي امامت از ديد همه‌ي متكلمان اسلا‌مي (اعم از سني و شيعي) است.

مهدويّت و فرجام ستيزش حقّ و باطل

يكي از مباحث مهم قرآن، طرح انگاره «حق» و «باطل» و ستيزش، پيكار و كشاكش اين دو در طول تاريخ است. از منظر سياسي، نمودهاي حقّ و باطل را مي‌توان در دو گروه و جبهه تحليل و ارزيابي كرد: گروه حقّ كه تجلي گاه و آوردگاه پيامبران، صالحان، مستضعفان و يكتاپرستان است و گروه باطل كه حزب شيطان و مجتمع جبّاران، مفسدان و صاحبان زر و زور و تزوير است.

قرآن و وجود امام مهدى (عج)

از موضوعات مورد اختلاف بين علماى عامه و شيعه، مسألۀ ضرورت وجود حجّت خدا و ولى اللَّه الاعظم و قطب عالم امكان، در هرزمان، تا روز قيامت است؛ خواه اين حجت، نبى باشد يا امام. علماى عامّه، اين مسأله را قبول ندارند؛ ولى علماى شيعه به تبع ادله عقلى و نقلى، بر اين موضوع پافشارى مى‏كنند. ما اين‌جا به ادلّۀ قرآنى اشاره مى‏كنيم.

امام مهدي عجل الله تعالي فرجه شريك قرآن

يكي از آموزه­هاي مهم در تفكر اسلامي، نقش و جايگاه امام معصوم عليه السلام است. در روايات مختلف و متعددي كه در مجامع شيعي و سني نقل شده است، معرفت به امام، جدا كنندة اسلام و جاهليت دانسته شده است. علاوه بر اين جايگاه رفيعي كه براي امام معصوم عليه السلام مطرح است، سخن ديگر در نسبت و رابطه امام معصوم عليه السلام با قرآن كريم است.